Popatrz! Tam!
Ale ogromny ten statek.
I jaki piękny.
Bardzo bym chciała, żeby nasz był taki.
- A wtedy... - Czemu?
Bo lepiej wygląda?
Nasza łajba wyniosła nas z niejednego sztormu.
Piękna nie jest, ale ma coś, czego tamten nigdy nie będzie miał.
Co? Korniki i szczury?
Te dzieci się czegoś uczą?
Nie mam pewności.
Dobra, siadać mi tu.
Chyba już czas, żebym opowiedział wam historię
o Aladynie, księżniczce i pewnej lampie.
Co jest takiego ekstra w lampie?
To, że jest magiczna.
A będziesz nam śpiewał?
Tak jest lepiej.
Nie, żadnych śpiewów. To był ciężki dzień.
Opowieści tej tok Przez pustynię i mrok
Płynie z dzikich, dalekich stron
Z nieba leje się żar Kupców tumult i wrzask
Brzmi złowieszczo, lecz hej! To dom
Opowieści tej wir Kusi was, porwie w mig
A jej sens ma magiczną moc
Wzywa was sina dal Lot dywanem do gwiazd
Dajcie nura w arabską noc
Aladyn
Hej!
Chałwa tu, sezam tam Bazar tętni co noc
Figi pachną jak słodki miód
Perski szal kupić chcesz? Targuj się, dobrze wiesz
Dużo więcej jest wart ten cud!
Złota blask, przypraw woń Wiele słów z wielu stron
Piękny ton wtem dobiega cię
Cały świat tańczy tu Wciąga cię barwny tłum
Dajesz nura w arabską noc
Arabska noc
Jak arabski dzień
Ma w sobie ten żar Co sprawia, że czar
Chodzi z tobą jak cień
Arabska noc
Czy to jawa, czy sen?
Rozglądaj się, bo Tu dziwów ze sto
Otacza cię w krąg
Dokąd ruszysz w tę noc? Drogą cnót? Szlakiem żądz?
Trzy życzenia masz Nie dwa, nie pięć
Klątwa czy pełen trzos Ty wybierasz swój los
W twoich dłoniach jest życie i śmierć
Skarb posiądzie ten tylko,
kto sam wielki skarb w sobie skrywa.
Jak nieoszlifowany diament.
Arabska noc
Budzi grozę i lęk
Prastary jej głos Znad pustyń i z grot
Okrutny ma wdzięk
Nieoszlifowany diament. Tego szukać musicie.
Arabska noc
Znad arabskich ziem
Wie, co kryje piach I skąd wieje wiatr
Przynosząc wam strach
Jak się wabi?
Abu.
Śliczna małpka.
Śliczny naszyjnik.
Skąd pochodzi Abu?
To chyba należy do mnie.
Do miłego, dziewczyny.
Abu.
I jak nam poszło?
Dobra małpka.
Dość, Aladynie,
nie chcę twoich kradzionych fantów.
Czemu od razu kradzionych?
To rodzinny klejnot, sporo wart.
Dam ci za niego mieszek daktyli.
Zullo, jest wart przynajmniej trzy mieszki.
Bierz, co daję i się wynoś!
Jazda!
Proszę.
Z drogi, szczurze.
Twoja dola, Abu.
Chodźcie do mnie!
Świeże ryby! Z porannego połowu.
Skosztuj, śmiało. Proszę.
Daktyle i pistacje!
Dzień dobry.
Jesteście głodni? Proszę, weźcie trochę chleba.
Okradasz mojego brata!
- Nie, ja... - Płać albo dawaj bransoletkę.
Nie noszę ze sobą pieniędzy. Niech pan mnie puści!
- Nie. - Spokojnie, Jamal.
Wystarczy się odwrócić,
a ta złodziejka zaraz kradnie chleb.
Te dzieci były głodne!
Daj mi chwilę.
Nie wściubiaj szczurzego nosa w nie swoje sprawy.
Masz pieniądze?
Nie.
Dobra, zaufaj mi.
- Proszę. - Czekaj!
- O to chodziło? - Tak.
Dzięki.
I jabłuszko na osłodę.
- Miło! - To była...
moja bransoletka!
Mówisz o tej?
Chodź.
To Aladyn! I ta druga złodziejka!
- Będą kłopoty? - Tylko jeśli nas złapią.
- Aladyn! - Idź tamtędy. Małpka zna drogę.
- Straże! Straże! - Abu.
Będzie dobrze.
Okradli mnie!
- Tam! Aladyn! - Hej, ty!
Tego szukasz, Jamal?
Aladyn, ty szczurze!
Muszę być O krok przed całą kolejką
O włos przed mieczem, co tnie
A kraść muszę, kiedy nie stać mnie A więc cały czas
O sus przed tymi, co gonią
Mój los od wielu lat...
Kto chce ginąć za pieniędzy brak?
Szczur! Bękart!
- Brać go! - E tam
Mała niespodzianka
- W lochu skończy... - Nędzny łajdak
Życie takie jest Ale kto to wie?
Ten, kto się wychował sam
Chłopak żyje z tego, co ukradnie
Dziewczyny.
Zboczył z drogi cnoty, co za kram!
No cóż...
Znam ja to uliczne wychowanie
Jadam, żeby żyć Kradnę, żeby jeść
W wolnej chwili o tym powiem wam
Słyszałeś kiedyś o schodach?
Straszna nuda.
O skok przed ciągłą pogonią
O myk wyprzedzam swój cień
Na czas warto też podwózkę mieć
O cal przed całą tą ciżbą
No wiesz - do przodu i wio
Czasami jeszcze sobie skoczę w bok
- Złodziej! - Wandal!
Abu!
Skandal!
Coś wam nie do śmiechu
Przyznam się, że wart jest grzechu
Jadam, żeby żyć Kradnę, żeby jeść
- Taki mój niepewny los - Stop!
Nie!
- Razem na trzy. - Na trzy?
- Skaczemy. - Skaczemy?
Czemu mnie papugujesz?
Belka.
- Z drogi! - Tędy!
Raz, dwa, trzy!
Złodziej! Na dachu!
Przykro mi!
Nie dam rady.
Za nim!
Spójrz na mnie. Proszę.
Dasz. Spokojnie.
Dobrze.
Ładnie.
Dziękuję.
O skok - bo wciąż mylę tropy
O krok - i o mały włos
Raz dwa, już mnie nie zobaczą
Ty tam, a ja tu skaczę
W sam raz!
Będzie dobrze, wiem to Lądujemy miękko
Biorę rozbieg, no i hop!
Odsunąć się!
O nie.
Chodź. Znam bezpieczne miejsce.
Idzie twój pan.
Okropnie cuchną te twoje diamenty.
Zabrać ich stąd.
- Dalej! - Zabrać ich.
- Litości! - Mój wezyrze,
może ten cały nieoszlifowany diament w ogóle nie istnieje?
Musi istnieć.
Ale szukamy już od miesięcy!
Nie rozumiem, co takiego jest w jaskini,
co by mogło się nadać komuś tak potężnemu.
I bez tego jesteś, panie, drugą osobą w królestwie.
Drugą!
Ktoś tu ma kłopoty.
I to ma mi wystarczyć?
Oczywiście.
Nie urodziłeś się na sułtana.
To nie było mądre.
Czy wiesz, co przeszedłem, aby osiągnąć to, co mam?
Ile wyrzeczeń, ilu zabitych wrogów.
Pięć lat w celi w Szirabadzie.
Ludzie zapłacą za to, że mnie nie doceniali.
Drugi to za mało. Zawsze będzie za mało!
Dlatego potrzebna mi lampa, a ty już nie!
Tędy.
Gdzie jesteśmy, tak właściwie?
Zobaczysz.
Nie wierzę.
Czy ty tu mieszkasz?
Tak.
Tylko ja i Abu. Nikt nam tu nie przeszkadza.
Witaj w moim skromnym...
Zobaczysz.
Czarować też, widzę, umiesz.
Dziękuję.
Abu, nie, pomóż!
Nie wierzę.
W co?
W to, że nam się udało. Że dałam radę i że przeżyliśmy.
Ten pościg.
- Abu, herbata? - Skakanie po dachach.
- Niesamowite. - Herbaty?
Dziękuję. I dziękuję za to, że mnie uratowałeś.
Jesteś Aladyn, tak?
Nie ma za co...
Ja jestem Dalia.
Dalia.
Dalia z pałacu.
Skąd wiedziałeś?
Tylko kogoś z pałacu stać na tak drogą bransoletkę.
A ta suknia pochodzi zza morza.
Kupcy wiozą je prosto do pałacu.
Ale nie są dla sług.
Przynajmniej nie dla zwykłych, co oznacza, że ty jesteś służką księżniczki.
Robi wrażenie.
To robi wrażenie? To spójrz stąd na miasto.
Agrabah. Jest taki piękny.
Muszę więcej wychodzić.
Może zabierz ze sobą księżniczkę.
Ludzie nie widzieli jej od lat.
Nie pozwalają jej.
Od czasu, gdy moja...
gdy królowa zginęła, sułtan bardzo się o nią boi
i nie wypuszcza z pałacu.
Wszyscy się boją od śmierci królowej.
Ale miejscowi nie mieli z tym nic wspólnego.
Lud ją kochał.
To prawda.
To twoje?
Jest jakby pożyczona.
Mama śpiewała mi tę piosenkę.
Moja też.
Tylko tyle pamiętam.
A co robi twój ojciec?
Straciłem rodziców w dzieciństwie.
Jestem sam.
Nie narzekam, tylko...
Co?
To jednak smutne,
kiedy twoim jedynym opiekunem jest małpa.
Radzimy sobie.
Każdego dnia liczę, że coś się zmieni,
ale wciąż jest tak samo.
- Są takie chwile, że czuję się jak... - W pułapce?
Jakbyś nie mógł uciec przed swoim losem?
Właśnie.
Witamy księcia Andersa!
Muszę wracać do pałacu.
Tak od razu?
Przejście dla księcia Andersa!
Zrobić przejście dla księcia!
To tylko kolejny kandydat do ręki księżniczki.
Tak, dlatego muszę ją przygotować.
Masz moją bransoletkę?
Jasne.
Przejście dla księcia!
Na pewno tu ją schowałem.
Gdzieś tutaj.
Abu, zabrałeś ją?
To pamiątka po mamie.
Tak. I to bardzo piękna.
Jesteś złodziejem.
- Nie, tak, ale... - Byłam taka naiwna.
- Abu. - Przepraszam.
Czekaj, stój. Poczekaj, to nie tak!
Z drogi!
Nie! Uwaga!
Z drogi, szczurze!
Kogo nazywasz szczurem?
Śmiesz mi pyskować?
Urodziłeś się nikim i umrzesz nikim.
Tylko pchły po tobie zapłaczą.
Chodźmy do domu, Abu.
Nic tu po nas.
Szczur i kundel
Ciężkie słowa
Osądzać jest tak łatwo
Kto z nich coś naprawdę
O mnie wie
Kto by chciał
Zrozumieć też i mnie?
Abu.
Trzeba wiedzieć, kiedy kraść, a kiedy odpuścić.
To mogłeś sobie darować.
Witamy, książę Andersie.
Mamy nadzieję, że podróż była udana.
Szlachetny książę, oto moja córka, księżniczka Dżasmina.
Czemu nie słyszałem o twojej urodzie?
Ja o twojej również.
Dziękuję. Głośno o niej w Skanlandii.
Dobrze mówię?
To bardzo zabawne.
- Doprawdy? - Tak.
Łączy nas tytuł, ale dzieli przepaść.
Dżasmino.
A cóż to za okaz?
Nie mów.
To kiciuś. W paski.
Lubi cię.
Ja wiem.
W Skanlandii koty też mnie kochają.
Kici, kici. Kici, kici.
Kici, koteczku.
Panie, nasi wrogowie zbroją się na potęgę.
A ty pozwalasz córce odrzucać awanse Andersa
i szansę na sojusz.
Którzy wrogowie?
Szirabad rośnie w siłę.
- To nasi sprzymierzeńcy. - Dawni sprzymierzeńcy.
Doprowadziłbyś do wojny z naszym najbliższym...
A ty pozwalasz królestwu popaść w ruinę przez głupie sentymenty!
Dżafar!
Znaj swoje miejsce.
Przepraszam.
Wybacz, mój sułtanie.
Posunąłem się za daleko.
Jednak...
proszę, rozważ to jeszcze raz.
A z pewnością zrozumiesz,
że atak na Szirabad to jedyne słuszne rozwiązanie.
Atak na Szirabad to...
Atak na Szirabad?
Co?
Atakować królestwo mamy?
Nie zaatakujemy Szirabadu.
Niemniej sojusznik, taki jak Skanlandia, wzmocniłby naszą pozycję.
Tak. Może spójrz na księcia nieco łaskawszym okiem.
Ale po co? Mój tygrys byłby lepszym władcą.
Córeczko, jestem coraz starszy.
Trzeba ci jak najprędzej znaleźć męża, a kończą się nam królestwa.
Czy obcy książę zadba o nasz lud tak jak ja?
Mogłabym władać...
Najdroższa, nie możesz zostać sułtanem.
To się nie zdarzyło w całej tysiącletniej historii naszego królestwa.
Szykowałam się do tego przez całe życie. Przeczytałam każdą...
Księgę? Księgi nie zastąpią doświadczenia.
A brak doświadczenia jest groźny.
Bez właściwego nadzoru lud się zbuntuje.
Niestrzeżone granice zostaną zaatakowane.
Dżafar ma rację.
I pewnego dnia...
ty też to zrozumiesz.
Zostawcie mnie samego.
Życie byłoby dla ciebie łaskawsze, pani, gdybyś zaakceptowała nasze tradycje.
Na księżniczkę przyjemniej jest patrzeć niż jej słuchać.
Czuję jak serce rozpala mi gniew
Gdy strach się przebiera za siłę
Mrożą mi krew bezradność i lęk
Powstrzymać zdrady nie umiem
Bo jeśli świat
Ma za nic moje słowa
Jak miałabym ja
Przekrzyczeć słowami świat?
Nie mogę milczeć
Nie mogę i już nie będę
Co ma być, to niech się stanie
Jedno wiem
Ja nie mogę milczeć!
Otworzyć bramę!
Wiesz co robić, Abu.
Precz! Zmiataj, zapchlona małpo!
Wynocha!
Zamknąć bramę!
Zawszona małpa!
Uliczny złodziej. Uliczny złodziej.
„Znaj swoje miejsce, Dżafar”.
Znaj swoje miejsce!
Jeśli jeszcze raz to usłyszę...
Wybacz, panie!
Kolejna obelga od tego ograniczonego głupca.
Widzi miasto, gdzie ja dostrzegam imperium.
Piękna wizja.
Kiedy lampa trafi w moje ręce,
ja trafię na tron.
Złodziej. Złodziej w pałacu.
W pałacu jest złodziej?
Tak powiedziałem. Złodziej!
Kogo zobaczyłeś, Iago?
Nieoszlifowany diament.
Porządnie, przyłóżcie się!
Większe koła. Większe, mówię.
A to spryciarz!
Dalio, musi być jakieś wyjście.
Przystojny książę chce cię poślubić. Faktycznie koniec świata.
Ja chcę wyjść za mąż, tylko...
Wiem, chcesz być sułtanem. Ale po co?
Pamiętasz, co mawiała mama?
„Nie będę szczęśliwa, póki moi poddani są nieszczęśliwi?”
Gdyby widziała to, co ja dzisiaj, pękłoby jej serce.
Ale chciałaby też, żebyś była bezpieczna.
I domyta. Przygotuję kąpiel.
Dżafar wszędzie porozstawiał straże.
Niedługo wplącze nas w wojnę z sąsiadami. Rozpęta piekło i w imię czego?
Muszę coś zrobić.
Nie urodziłam się tylko po to, żeby wyjść za durnego księcia.
Gdybyś jednak musiała to zrobić, to wierz mi, że mogłaś trafić gorzej.
Jest wysoki i przystojny.
Fakt, nie za bystry, ale przecież to tylko małżeństwo.
W końcu nie musisz z nim gadać.
Ale ty byś wolała tego chłopaka z targu.
Mogę w czymś pomóc?
Herbaty?
To ty!
Co ty tu robisz?
Do środka, już!
Przyszedłem oddać ci bransoletkę.
Bransoletkę? Gdzie jest?
Masz ją na ręce.
Co?
Całkiem nieźle.
Księżniczka ma świetny gust.
Jakim cudem ominąłeś straż?
Nie było łatwo, ale mam swoje sposoby.
Skoro nie ma księżniczki, może się przejdziemy?
Pogadamy chwilę?
Jesteś niemożliwy.
Nie możesz się włamać do pałacu i spacerować, jak u siebie.
Gdy nie masz nic, musisz udawać, że masz wszystko.
To jak? Przejdziemy się? Odzyskałem bransoletkę.
Ale najpierw ją ukradłeś.
Poprawka, małpa ją ukradła.
Twoja małpa.
Ale to tylko małpa.
Kto zamówił herbatę?
To ja.
Dla ciebie, księżniczko Dżasmino.
Wasza Miłość!
Dziwnie się zachowujesz.
Ja jestem księżniczką.
Tak.
I naprawdę świetnie jest być mną.
I mieć te wszystkie pałace
i całe wozy złota,
i suknie na każdą porę dnia.
Teraz udam się zlecić kąpiel dla mojego kiciusia.
Za rzadko wychodzi z domu.
To widać.
Nie miałeś się teraz kąpać?
Służko, ten kot raczej sam się nie umyje, prawda?
Ale koty chyba myją się same.
Na ciebie już pora.
Zgoda, ale wrócę jutro.
Co? Nie możesz...
Spotkajmy się na placu przy fontannie, kiedy księżyc wzejdzie nad minaretem.
Wtedy oddam ci to.
Obiecuję.
Uwierzyłbyś, Abu?
Najpilniej strzeżone miejsce w całym Agrabahu.
Dobry wieczór.
Za mną są strażnicy?
Czołem, chłopcy.
Gdzie ja jestem?
Na tym łez padole, synu.
Bransoletka. To o nią wam chodzi?
Nie ukradłem jej. Służka...
Dlaczego służka miałaby nosić bransoletkę królowej?
Królowej? Nie. Nie.
Mówiła, że należała do jej...
Matki.
W tej kwestii cię nie okłamała.
Twierdzisz, że to była księżniczka?
Rozmawiałem z samą...
Bawiła się tobą.
Ma dziwną słabość do pospólstwa.
Naprawdę myślałeś, że cię lubi?
Jak cię zwą?
Aladyn.
Aladyn. Tacy jak my muszą myśleć realnie.
Jak my?
Kiedyś trudniłem się tym, co i ty.
Kradłem na ulicach.
Ale miałem ambicję.
Zabierzesz jabłko, nazwą cię złodziejem. Zagarniesz władzę, zostaniesz sułtanem.
Tylko silni pną się wyżej.
Kto nie włada wszystkim, nie włada w istocie niczym.
A tobie trafiła się okazja.
Mogę uczynić cię bogatym.
Miałbyś szansę u księżniczki.
Lecz nie ma nic za darmo.
Co musiałbym zrobić?
Nieopodal stąd jest jaskinia, a w niej — stara oliwna lampa.
Zdobądź ją dla mnie, a uczynię cię dość bogatym, by zachwycić księżniczkę.
Dziś jesteś dla niej nikim, a możesz być wszystkim.
Przed tobą nowe życie, Aladynie.
Wciąż czekasz?
Nie. Wyszłam, żeby...
Obiecał.
W razie czego będę na górze.
Dobranoc, Dalio.
Jaskinia Cudów.
Ujrzysz w niej skarby, o jakich ci się nie śniło.
Złoto, diamenty oraz lampę.
Przynieś mi ją, a zwrócę ci wolność i uczynię bogatym.
Innych skarbów nie ruszaj, choćby nie wiem, jak cię kusiło.
A uwierz mi, będzie.
Skarb posiądzie ten tylko,
kto sam wielki skarb w sobie skrywa.
Jak nieoszlifowany diament.
Pamiętaj,
nie bierz nic poza lampą.
Abu, nie ruszaj.
Pamiętasz?
Abu.
To jest latający dywan.
Czyli one naprawdę istnieją.
Witaj, Dywaniku.
Sprawdźmy, czy da ci się jakoś pomóc.
Nie ma sprawy.
Abu, trzymaj te małpie łapki przy sobie.
Abu, nie!
Ośmieliłeś się dotknąć mego skarbu.
Zatem nigdy więcej
nie ujrzysz światła dnia!
Dywan!
Abu, skacz!
Podaj mi rękę.
Najpierw daj lampę.
Najpierw mi pomóż.
Nie mamy czasu.
Oddaj mi lampę.
Pomóż mi!
Nigdy więcej drugi, panie.
Daj rękę.
Co powiesz na stopę?
Nie! Nie!
Złaź ze mnie, małpo!
Przestań!
Zapchlona małpa! Drugi, drugi!
Żyjemy.
Tak sądzę.
Dzięki, Dywaniku.
Abu.
Jak ci się...?
Ty sprytny, mały zbóju.
Teraz musimy się stąd wydostać.
Ej, Persiak, znasz może drogę do wyjścia?
Lampa?
Co to takiego?
Bądź pozdrowiony potężny panie. Ty, który wskrzeszasz odwieczną moc.
Oto przybywam na twe wezwanie. Niech się dopełni, co niesie los.
Powiedziałem: „Bądź...”
Młody, gdzie twój szef?
Przydaj się. Gdzie szef?
Sam ze sobą, to mogłem w lampie gadać.
Halo!
Ja...
Mów jak facet.
Czy ja gadam z niebieskim olbrzymem?
Nie!
Nie jestem olbrzymem, tylko dżinem. To ogromna różnica.
Olbrzymy nie istnieją.
- Gdzie twój szef? - Szef?
Słuchaj, młody, siedzę w tym biznesie od lat.
I zawsze spotykam ten sam typ faceta,
co to kogoś okpił albo zabił.
Łapiesz? To gdzie jest ten typ?
Znam go. Jest na zewnątrz.
Czyli zostaliśmy we dwóch?
Plus małpiszon?
Twoja sprawa,
ale o małpie jeszcze pogadamy.
Śliczna małpka.
Ty potarłeś lampę?
Dobra. Mogę się...
chwilę porozciągać?
Pytasz o zgodę?
Tak. Jesteś moim panem.
Ja jestem twoim panem?
Pies z głową w dół.
Z wyglądu to ty jesteś panem.
Prawda, ale niestety to tak nie działa.
Jak długo siedziałeś w lampie?
Jakieś tysiąc lat.
Tysiąc lat?
„Tysiąc lat”.
Młody, to ja jestem dziwny, czy ciebie wszystko dziwi?
Naprawdę nie wiesz, kim jestem?
Dżin, życzenia, lampa. Zupełnie nic ci to nie mówi?
Łał. To jesteś pierwszy.
Małpiszon!
Spoko, nic mu nie będzie.
Gdzie Ali Baba, tam zbójców stoi szyk
Szeherezada gada którąś noc
Lecz, bracie, ty masz fart Wyjątkowy traf
Przed tobą dżin, co ma wielką moc
Jestem gość.
Tak.
Za słabe?
Żartuję. Patrz na to.
No to jazda!
Wsparcie.
Uwaga!
Dość tego.
Zaraz pokażę, na co mnie stać.
Gdzie Ali Baba, tam zbójców stoi szyk
Szeherezada gada którąś noc
Lecz, bracie, ty masz fart Wyjątkowy traf
Przed tobą dżin, co ma wielką moc
Ty dasz popalić innym, że aż strach
Jak dasz ognia - wkoło siwy dym
Załatwisz, kogo chcesz Juhu! A jak!
Tylko lampę potrzyj raz dwa trzy A ja na to:
Panie, hmm, jak ci tam...?
No mniejsza Mów, na co ochotę masz
Ja fantazję każdą ci spełnię w mig
Nie ma takich dwóch jak jeden ja
Bo w życiu jak w menu Wybieraj à la carte
Hej, mruku, szepnij, czego chcesz
Nie ma takich dwóch jak jeden ja
Klienci nam ufają
Jesteś boss i wielki szach
Nie ściemniam, wiesz Na słodko chcesz?
Baklawę życzy pan czy deser dnia?
Kolekcja haute couture Byś wzięcie miał u dam?
Pomocna dłoń cię zbliży doń
Nie ma takich dwóch jak jeden ja
Teraz będzie najlepsze! Uważaj!
Gotowy?
No bo weź zrób tak
Albo weź zrób siak
Albo z czapy trach
Dywanik leci rach, ciach
Albo paszczą!
Co się lampisz? Dżin ma styl
Magia to czy rap Nie klaszczemy na raz
Hej, czas obudzić się
Przyjmujesz dżina na chargé d'affaires
Podbite mam papiery, to się wie
Z polecenia od najwyższych sfer
Ochota i wola już są, nie krępuj się
Życzenia wal, zamieniam się tu w słuch
Nie wierzę, żebyś nie miał Życzeń trzech
Na co czekasz? Dalej, lampa w ruch!
Panie...
- Aladyn. - Tak!
Wybieraj, móc to chcieć
Więc się w dyńkę skrob i myśl non stop
We mnie kumpla warto mieć Kumpla warto mieć
We mnie kumpla warto mieć
O tak!
Bo nie ma takich dwóch jak jeden ja!
Czas na brawa.
Nie, proszę.
Podziękujesz na zewnątrz, na słoneczku.
Powiedz życzenie.
To jak to działa?
To jakiś żart, tak?
Cała piosenka to była jedna wielka instrukcja!
Musisz się nauczyć tańczyć i słuchać jednocześnie.
Dobra. Krok pierwszy – trzesz lampę.
Krok drugi – życzenie, krok trzeci...
Nie ma kroku trzeciego. Widzisz? To prościzna.
Masz trzy życzenia.
Pocierasz lampę i mówisz: „Życzę sobie...”, jasne?
- Chyba. - Kilka zastrzeżeń.
Nie wolno prosić o więcej życzeń.
Nie zmuszę nikogo, żeby cię pokochał ani nie wskrzeszam zmarłych.
Jak nie nadążasz, możesz mi śmiało przerwać.
Żartuję, nie waż się przerywać.
Zwykle tyle nie gadam,
bo typ, który mnie przywołuje, dokładnie wie, czego chce
i zazwyczaj ma to ścisły związek z nieprzebranym bogactwem i władzą!
Ale dam ci radę: Nie idź tą drogą.
Nie ma takiej ilości bogactwa i władzy, która by cię zadowoliła.
Jakie masz pierwsze życzenie?
Musiałbym się zastanowić.
No bo mam tylko trzy, tak?
Czemu akurat trzy?
A skąd ja mam wiedzieć?
Jednak czegoś nie wiesz,
wszechwiedzący.
W ogóle nie słuchasz.
Nie mówiłem, że wszystko wiem, tylko że wszystko mogę.
JA - SUŁTAN - TY
Jestem najpotężniejszy.
Nawet jak czegoś nie wiem, to się mogę dowiedzieć,
na słoneczku.
Po co się zgrywasz?
Nie widać tego, ale bardzo zbladłem.
To jest sprany lazur, a zazwyczaj moja skóra jest szafirowa.
Podaruj mi trochę słońca.
Dobra, dżinie, życzę sobie, żebyś wyciągnął nas na zewnątrz.
Brawo!
Właśnie wypowiedział pierwsze życzenie!
„Dywany i Spółka” dziękują.
Zostaw dżinowi napiwek na dżin.
Trzymaj się lampy, młody!
Kolo, tylko spójrz na ten świat.
Jest taki wielki!
W lampie gdzie się nie ruszysz, tylko mosiądz, mosiądz, mosiądz.
Myślisz: „To miedź?”
Nie, mosiądz! To taki drobny problem dżina.
Dysponujesz nieziemską mocą i tycieńkim metrażem.
Dobra, ale to ona czaruje czy ty odwalasz robotę?
Mamy spółkę cywilną.
Na przyszłość może mnie uprzedź.
Przyzwyczaisz się.
Jasne.
A te życzenia, to muszę mówić tutaj?
Bo jak cię wezmę do Agrabahu, ludzie...
Nie. Mogę wyglądać totalnie zwyczajnie.
Totalnie zwyczajnie.
Nadal niebieski.
Możesz zgubić ten kucyk?
To moja wisienka na torcie!
Zgoda, niech będzie.
To czego sobie życzysz?
Jeszcze nie wymyśliłem.
Fakt, tamten typ to nie ty.
Czego ty byś chciał?
Jeszcze nikt mnie o to nie pytał.
Ale to akurat łatwizna.
Chciałbym być wolny.
Już nigdy nie mówić: „Pan wzywał?”
„Pan sobie życzy?”
„Czym lampa bogata. Słucham zamówienia”.
Wolność.
Chciałbym być
człowiekiem.
Czemu sam się nie uwolnisz?
Persiak! Słyszałeś, co ten koleś gada?
Pyta, dlaczego nie uwolnię się sam!
Dżina może uwolnić tylko
właściciel lampy, wykorzystując w tym celu jedno ze swoich życzeń.
Ostatnio taki przypadek zdarzył się... nigdy w życiu.
Ja to zrobię! Mam trzy, tak?
Niestety już tylko dwa.
Jedno zużyłeś na ucieczkę z jaskini.
Zużyłem? Czy ty zużyłeś?
- Musiałbym potrzeć lampę. - Dobra, cwaniaczku.
Cofnijmy taśmę.
Dobra, dżinie, życzę sobie...
Małe małpowanie przy lampie!
Tego jeszcze nie grali.
Będę cię miał na oku.
Trzecie życzenie będę mógł zużyć na ciebie.
W życzeniach tkwi haczyk.
Im więcej dostajesz, tym więcej pragniesz.
Ja taki nie jestem.
To się okaże.
Ale jest coś...
Znam tę minę.
Kto to? Co to za jedna?
Jest księżniczką.
Jak każda.
„Traktuj dziewczynę jak królową”. To moje motto.
Nie, ona jest prawdziwą księżniczką.
Mówiłem ci, nie mogę nikogo zmusić do miłości.
Nie, między nami zaiskrzyło.
Serio?
Ona jest mądra, dobra i taka piękna.
Ale musi poślubić...
Zrobisz mnie księciem?
Tylko dobrze się zastanów, czy mam zrobić cię księciem,
czy może zrobić ci księcia.
O, nie.
Miałbyś towarzysza po kres dni.
Widzieliście mój pałac?
Ostrożnie dobieraj słowa.
- Pamiętaj, diabeł tkwi w szczegółach. - Kapuję.
Tylko skoro ona cię lubi,
po co ten cyrk?
Bo ona musi poślubić księcia.
Ja chcę do domu.
Dobra, klient nasz pan.
Tylko tym razem już oficjalne życzenie.
Muszę pilnować rachuby.
Dżinie, życzę sobie...
Lampa.
Wybacz.
No dobra. Dżinie...
Delikatnie, dżinie.
Życzę sobie, byś zrobił ze mnie księcia.
Młody, miejsce dla mistrza.
Będziesz jak z bajki.
Dżinie?
Sorry za bujanko, ale żyjesz, nie?
Powoli się przyzwyczajam.
Pomyślmy, książę... książę.
Oczywiście stylówa na obdartusa się nie sprawdzi.
Mam wenę na soczyste indygo.
Co to jest indygo?
Nie! Miętowy.
Rubinowy!
- Nie te linie. - Co to?
Kolor się gryzie z twoją karnacją, krój też nie ten.
Spora ta czapa!
To nie czapa jest spora.
Dajesz, dżinuś! Pokaż klasę!
Musisz wyjść z siebie i stanąć obok!
Nie!
O krok za daleko.
Marnie, dżinuś!
Kolor musi być pustynny.
Kość słoniowa, beż, mleczny.
Trochę to ciężkie.
Biały.
I tłum szaleje!
Jest ogień! Jest moc i jest ogień!
Dzwońcie po staż pożarną!
Uważaj, dżinie! Nie poparz go!
Ostudźcie mnie trochę!
Ugaście ten ogień!
Wróciłem!
- Co myślisz? - Fajnie.
Oczywiście! Bo to ja zrobiłem!
To prawdziwy ja.
Ściśle rzecz biorąc, to ja.
Ja odwaliłem robotę, ty tylko stałeś.
Ale niech będzie.
Tylko czy mnie nie poznają?
Nie ma szans.
Tak działa dżinowa magia.
Zobaczą to, co im każę.
Jasne.
To kto ja jestem?
Kto...?
Książę Ali.
- A skąd? - Proszę.
Z Ababwy.
A baby?
Nie słuchałeś. Z Ababwy.
- To istnieje? - Tak.
Każdy zna to miejsce.
Masz tu folderek.
Upalne lata, miłe jesienie.
Poczytasz sobie w drodze.
A jak wrócimy do miasta?
Szympansa nie dosiądziemy.
Bo kochamy małpki, nie?
Ani kroku, Abu.
Osioł. Za mały.
Nie.
Zbyt oczywiste.
Trzeba czegoś z przytupem!
Spokojnie, Abu. To tylko na chwilę.
Książę Ali. Prosto z Ababwy.
A teraz czas na twój anturaż.
Na co?
Co się dzieje?
Dżinie?
Rozejść się!
Zrobić przejście!
Z drogi!
Rozejść się!
Zrobić przejście!
Z drogi! To książę Ali
Nadjeżdża książę Ali
Hej, z drogi wiej Spadną kapcie wam
Hej ty! Suszyć kły! To największy pan!
Dłonie masz, to w nie klaszcz Niech usłyszy was
Rób rząd, ale już Bij w dzwon, bębny tusz
Niech rośnie ramion las!
Pan Ali u waszych drzwi Książę Ababwa
Czas giąć się w pas Więc wszyscy wraz
Skłon teraz ćwicz
Mam radę także dla dam:
Fiokujcie się tu i tam
To niebywała parada, uwierzcie mi
Pan Ali pazur ma lwi Książę Ababwa
Łotry precz, bo on ma miecz Albo i trzy
Dopadli go w cieniu wzgórz A każdy długi miał nóż
W zaświaty posłał ich któż? Mój pan Ali!
Co tam mamy?
75 wielbłądów ze złota
No, dziewczęta Jeszcze co?
Pięknych pawi okazów ze sto
Ssaków egzotycznych też ma potąd
I w pakiecie jeden płaz
Dwa stada gnu Strusie nandu
Menażerię jak stąd do Chin
Pan Ali, o nim się śni Książę Ababwa
Co za wdzięk! Słyszę ten jęk I wrzenie krwi
Ej, to ciacho jest!
Wiadomo, na co masz chęć
Więc przygładź hidżab i pędź
Bo może tobie da szczęście Pan Ali
Ups.
Sforę małp kupił aż w Teheranie
Ma jeszcze małpki, zobaczcie!
Skarbów więcej ma niż przeżył dni
To szczodry pan! Hojny pan!
Niewolników ma, sługi i armię
Wierni są jak pies
I na byle gest każdy jest
W ogień skoczyć gotowy w mig
Nasz Ali
Pan Ali
Pan A...
Czekamy na znak!
Najpierw ty, potem my.
Dasz radę!
I to rozumiem!
Pan Ali
Mon bel ami
Książę Ababwa
Chciałby córkę twą znać bliżej ciut
Bo dla niej cały ten kram
To halo u waszych bram
I słonie, konie, i te stada lam
Że jak?
I te trąby bomby
Dla panien, dla dam
I te fiki-miki, i te wybryki Orszak, co lśni
To on
Książę Ali
- Gdzie oni są? - Wyluzuj.
Dlaczego to tyle trwa?
Nadchodzi szef.
Co robisz? Opuść te łapy.
Prezentuję.
Łapy w dół.
To prawdziwy zaszczyt powitać cię w Agrabahu, książę Ali.
Jak to zrobiłeś?
Nie wiem, samo odpadło.
Dla ciebie to pewnie też zaszczyt.
Takiż to zaszczyt i dla mnie, Wasza Wysokość, Panie.
Wyglądasz nad wyraz łagodnie.
To dygnięcie, a nie ukłon. Wstawaj.
Obawiam się, że nie słyszałem o Ababwie.
- To na północ. - Południe.
Mamy północ i południe.
- Co? - Leży niedaleko, gdyby ktoś szukał...
W pobliżu. Znajdziesz, wystarczy się rozejrzeć.
Nie pomagasz mi.
Nasz świat zmienia się bardzo szybko, Dżafar.
Nowe królestwa powstają jak grzyby po deszczu.
Nie dotykaj mnie.
Nie dotykaj.
Tak, zaiste, wielka twa mądrość.
Wspomnij, że mamy dary.
Właśnie! Mamy fanty!
Dary!
- Naprawdę mamy? - Tak.
Tak! Oto i one.
Właśnie je wnoszą.
Mamy przyprawy, złote wielbłądy i łyżeczki, malutkie łyżeczki!
Łyżeczki!
Jak się robi takie maleńkie?
Mamy też dżemy!
- Dżemy? - Dżemy?
Tak, dżemy! Różne dżemy. Figowe.
- Dżemy. - Daktylowe.
Bez pestek, pyszne, egzotyczne dżemy.
Daj już spokój z tymi dżemami.
- Co? - Mamy klejnoty.
Klejnoty! Też mamy! I jeszcze tamto!
Tam, przykryte dla efektu.
Tadaam!
To jakieś koło?
To koło jest warte fortunę.
A co takiego masz nadzieję kupić za tę całą fortunę?
Ciebie!
Nie, nie, nie.
Chwilę z tobą. To znaczy...
Sugerujesz, że jestem na sprzedaż?
Oczywiście,
że nie! Oczywiście, że nie!
Nie!
W lampie jest ciemno i zimno.
Ale wolę lampę niż to.
Wybacz, proszę.
Muszę się oddalić i poszukać chleba.
Do tych dżemów.
Nie! Nie to chciałem powiedzieć.
Świetnie ci poszło.
Nie to miałem na myśli.
Zostaw ją. Nie poszło ci świetnie.
Jeszcze dostaniesz szansę, by przemówić.
Mamy nadzieję, że weźmiesz udział w uroczystości święta zbiorów.
Z przyjemnością, Wasza Sułtańskość.
Przyjdziemy.
Ładnie.
Żyję 10 tysięcy lat
i nigdy się tak nie wstydziłem.
Jeszcze nie wszystko stracone.
Zachowuj się jak na imprezce.
Na żadnej nie byłem.
Co?
To wracaj do komnaty.
Nie psuj wieczoru.
Książę Ali.
Możemy zamienić słówko? W cztery oczy.
To nie są sprawy dla służby.
Będę obok, zajęty sobą.
Dobrze wiem, kim jesteś.
Naprawdę?
Tak.
Jesteś człowiekiem o wielkich ambicjach. Jak ja sam.
Chyba jeszcze nas sobie nie przedstawiono.
Dżafar. Wielki wezyr sułtana.
Mogę być cennym sojusznikiem, który pomoże ci osiągnąć cel.
Pomyślę. Księżniczka nie może czekać.
Być może nie wyraziłem się dostatecznie jasno.
Nie mam w zwyczaju składać propozycji dwa razy.
Książę Ali.
Przepraszam. Książę Ali, zostałeś wezwany.
Czyli to jest ten typ.
To ten typ.
Dobra, tam jest. Teraz albo nigdy.
Wiesz co, stary? Strasznie tu dużo ludzi. Chyba nie mogę.
- Dasz radę. - Tak.
To będzie łatwizna.
Spójrz tylko na jej służkę.
Poszła po poncz. Też bym się napił.
Nie zostawiaj mnie. Rozgryzie mnie w sekundę.
Nie rozgryzie. Musisz tylko do niej podejść.
I rozmawiać. Będę musiał rozmawiać.
Dobra, posłuchaj.
Mieszkam w ciemnej lampie, a to jest fajna imprezka.
Nawet nie waż mi się tego zepsuć.
Bardzo lubię imprezki.
Więc leć do niej!
Do dzieła.
Księżniczka Dżasmina!
Książę! Wciąż tu jesteś.
Tak.
Co tu robisz?
Pytam, co robisz.
Upewniam się, czy woda ma właściwą temperaturę.
Nie jesteś tam?
Jak mam konkurować z tamtym gościem? Spójrz na niego. Jest taki książęcy.
Musisz uwierzyć w siebie, w swoje zalety.
Jakie niby?
Że umiem kraść jedzenie i skakać po dachach?
- Za to książę Ali ma klejnoty... - Skończ z tym, dość.
Zrobiłem z ciebie księcia na zewnątrz.
W środku niczego nie zmieniłem.
Książę Ali doprowadził cię do drzwi,
ale to Aladyn musi je otworzyć.
Widzisz? Sułtan mnie lubi.
Fantastycznie, to może zostań żoną sułtana.
Kolejny książę, którego bardziej zajmuje mój tata niż ja.
Nie wiem. Ten może być inny.
I przyszedł z obłędnie przystojnym kumplem.
Proszę, daj mu szansę.
A co myślisz na temat księcia?
Nie widzisz, jak bardzo się stara?
I w tym cały problem.
- Jedziemy. - Nie.
Jeszcze nie pora.
Nie. Dość czekania. Koniec.
Nie, ja tu rządzę. Rozumiesz?
Ja decyduję, kiedy działamy.
Serio? Serio?
Już jest. Powiedz coś. Zachowuj się naturalnie.
Przepraszam za dżemy, klejnoty
i za słowa, że można cię kupić.
To nie byłem ja. Nigdy...
Znaczy to byłem ja, nie mam brata bliźniaka. Czy...
Zatańczę? Z radością.
Tak.
Taniec?
Po prostu tańcz.
Idź. No idź.
Odpręż się.
Brawo! Wspaniale!
Jest w nim coś bardzo dziwnego.
Nie spuszczaj naszego księcia z oczu.
Po prostu wyszła.
Może i przesadziłem z tym saltem,
ale ten taniec to najlepsze, co w życiu zrobiłeś.
Fakt, nieźle wyszło, ale na niej nic nie robi wrażenia.
Tak, to chore. Żadne klejnoty, piruety, nawet dżemy.
Jeśli ja jej nie zaimponuję, to kto?
Co to miało znaczyć?
Mówię tylko, żebyś spróbował być sobą.
Ona musi poślubić księcia.
Gdybym mógł z nią jeszcze chwilę porozmawiać...
Zabierz mnie do niej.
To oficjalne życzenie?
Nie, przysługa, dla przyjaciela.
Tylko że dżiny raczej nie miewają przyjaciół.
Mówiłeś, że nie miałeś kumpla jak ja.
Nie, mówiłem, że tobie by się przydał taki kumpel, jak ja.
Od dżina każdy czegoś chce. To okropne.
Rozumiem. Masz rację.
Poza tym musiałbyś się zająć odwróceniem uwagi pewnej służki.
Ty szczwana bestio. Przekonałeś mnie. To lecimy?
Dobry wieczór.
Jak zdołałeś ominąć straże?
Uśpiłem ich czujność.
Wszystkich 48?
Nawet połykaczy ognia? Klasa.
Tak właśnie o mnie mówią.
To chyba nie zabrzmiało tak, jak planowałem.
Nikt tak o mnie nie mówi.
Są zachwycające. Nie spodobają się jej.
Powiedz księciu, że do jej serca trafi przez umysł.
Te kwiatki są ode mnie dla ciebie.
Przepraszam na chwilkę.
Czekaj, ja nie...
„Tak właśnie o mnie mówią”. Myśl, dżinuś!
Moje ulubione. Przyjmuję je, proszę, kontynuuj.
Idąc tu, zauważyłem, że ten wieczór jest naprawdę niezwykły.
A na przyjęciu zauważyłem, że ty zauważyłaś,
że też nie jestem najgorszy.
Jak mi idzie do tej pory?
Niezręcznie, ale jest w tym coś uroczego.
Spacer.
Czy miałabyś ochotę na wieczorną przechadzkę?
Tylko we dwoje? Nie przypadkiem?
Tak. Jak ludzie.
Jeszcze moment.
Co ja z tymi ludźmi?
Zaraziłem się od młodego!
Idź.
Nigdy tego nie robiłam. Jak to się odbywa?
Lubisz owczy ser?
Proszę wejść.
W sumie już wszedłem.
Nawet nie drgnij.
Przyszedłem, bo ty wyszłaś tak...
Jak tu się dostałeś?
Na latającym dywanie.
Właściwie dobrze się stało.
Naprawdę?
Próbowałam znaleźć Ababwę, ale nie widnieje na żadnej z moich map.
Wskażesz mi ją?
Z przyjemnością.
Radża, nie zjadaj dziś księcia.
Przydadzą mu się nogi do tańca.
Przesadziłem z tym saltem?
Odrobinkę.
Ababwa.
Jasne. Dżinie, muszę znaleźć Ababwę.
Mój drugi brat,
niski, nie ten, który darował mi kozę, jest żonaty.
Ona ma całe mnóstwo map.
Ababwa. Oczywiście.
Ababwa.
Niełatwo znaleźć serwetki w jaki.
ZMYŚLANDIA
BĄDŹ SOBĄ
Zgubiłeś królestwo?
Królestwo? Nie.
Jest tutaj.
Nie wydaje mi się. Szukałam...
Dokładnie tu.
Jak mogłam nie widzieć?
Na co ci te mapy?
Są stare, bezużyteczne. Nie mają żadnej wartości.
Tylko tak mogę poznać świat.
Księżniczka może jechać, dokąd chce.
Nie ta księżniczka.
A może zechciałabyś...?
Przepraszam.
Radża!
Dzięki, kicia.
Chciałem powiedzieć, że powinnaś zobaczyć te miejsca.
Poznać cały ten wspaniały świat, którego nie pokażą ci książki i mapy.
Chcesz go zwiedzić?
Przy drzwiach stoją straże.
Kto mówił coś o drzwiach?
Co ty wyprawiasz?
Widzisz, księżniczko,
czasami trzeba skoczyć na głęboką wodę.
Co się stało?
Co?
Czy to jest...?
Latający dywan?
Ufasz mi?
Co ty powiedziałeś?
Ufasz mi?
Tak.
Chodź, pokażę ci świat
Lśniący życiem i piękny
Świat, na który
Nie okiem, ale sercem czystym patrz
Będziesz dziwić się w głos
Otwórz oczy szeroko
I rozejrzyj się wokół
Cuda otaczają nas
Wspaniały świat
Przed tobą go maluję tu
Czy ktoś się znajdzie, kto
Nie wierzy w to
Lub wierzyć nam zabroni?
Wspaniały świat
Dziś mam go przed oczami tu
Dywan unosi mnie
A ja już wiem
Że nasza podróż będzie jak ze snu
Chyba myli mnie wzrok
Świat cudami się mieni
Czy ktoś w ptaka mnie zmienił
Co na krańce ziemi gna?
Wspaniały świat
Może on mi się śni
Prawdziwe cuda dzieją się
Oczu swych nie zamykaj
Nikt nie zawróci nas
Spomiędzy gwiazd
Przepiękny świat By zostać z tobą w nim
Wspaniały świat
Może on mi się śni
Otwiera dziś przed nami drzwi
Niespodzianek bez liku
Jego czarowny wdzięk
Uwodzi mnie
Piękny świat By zostać z tobą w nim
Wspaniały świat
A w nim i my
Już czeka nas
Wspaniały świat
Zaufaj mi
Ze wszystkich miejsc, które mi pokazałeś, to jest najpiękniejsze.
Czasem wystarczy zmienić perspektywę.
To dzięki nim, dzięki ludziom jest tu tak pięknie.
I ich władca powinien to docenić.
Uroiłam sobie, że to mogę być ja.
Bo to powinnaś być ty.
Tak uważasz?
Czy to ważne?
Spójrz na tę cudną małpkę. Czy to nie Abu?
To nie może być Abu. On jest...
To ile masz imion, książę Aladynie?
Nie, ja...
Kim jest książę Ali?
Ja nim jestem.
Skąd tak dobrze znasz miasto?
Przybyłem do Agrabahu wcześniej.
Żeby zrozumieć mieszkańców, trzeba ich poznać.
Ale ty o tym wiesz.
Gdy cię poznałem, chodziłaś po własnym mieście w przebraniu.
Widziałaś, jak tu wjeżdżamy z tancerkami, na słoniu, z latającym dywanem.
Czy złodziej miałby taką świtę?
Jak mogłam cię nie rozpoznać?
To co oczywiste, najtrudniej dostrzec.
Przepraszam. Powinnam się wstydzić.
W kilka dni poznałeś moje miasto lepiej niż ja przez całe swoje życie.
Powinniśmy...
chyba wracać.
Tak szybko?
Do jutra, księżniczko.
Śpij dobrze.
Ty też.
Tak!
Fascynujące.
Podoba mi się ta mina. Udana randka?
Najlepsza.
Było po prostu obłędnie.
Rozpoznała we mnie Aladyna. Mówiłeś, że nie ma szans.
Ładnie. Widzisz, moja magia to tylko taki teatrzyk.
W pewnym momencie prawda prześwituje pomiędzy rekwizytami.
Ale to dobrze. Teraz już wie.
Cóż...
Co?
Powiedział mi, że tylko udawał złodzieja.
Tak naprawdę jest księciem.
Przekonałem ją, że jestem księciem.
A ty mu uwierzyłaś?
I ona ci uwierzyła?
Tak myślę.
Wiesz, że w końcu będziesz musiał powiedzieć jej prawdę.
W końcu jej powiem.
Tymczasem jestem jakby księciem.
Czyli jednak zdecydowałeś się na ten wariant.
A może wierzysz mu tylko dlatego,
że musisz poślubić księcia, a nie złodzieja?
Nie. Po prostu mu wierzę. I już.
W odpowiednim czasie wyznam jej prawdę.
Dzień dobry.
Ile można?
Proszę.
Panowie, myślę, że zaszło nieporozumienie.
Nie wiecie, kim jestem?
Przeciwnie.
Ja wiem, kim jesteś.
Aladynie.
Aladyn?
Aladyn.
Nie znam żadnego Aladyna. Jestem Ali.
- Szczur! - Książę Ababwy.
Książę z nieistniejącego królestwa,
który wszedł w posiadanie latającego dywanu z Jaskini Cudów.
- To byłoby możliwe... - Gdzie małpa?
...dzięki skarbowi.
Mojemu skarbowi.
Gdzie jest lampa?
To naprawdę jakaś pomyłka.
Jestem książę Ali.
Jeśli zrzucę cię z tego balkonu, chłopcze, a naprawdę jesteś tym, kim twierdzisz,
to się zwyczajnie utopisz.
Lecz jeśli przeżyjesz, to tylko za sprawą magicznej lampy.
Tak czy owak, poznam prawdę.
Pytam po raz ostatni:
gdzie jest lampa?
Posłuchaj. Naprawdę mnie z kimś mylisz.
Żegnaj, Aladynie.
Nie!
Co u...?
Hej, młody. Nie mogę cię stąd zabrać, jeśli nie wypowiesz życzenia!
Musisz je wypowiedzieć! No dawaj, obudź się!
To tylko dwa proste słowa! „Życzę sobie...”
Młody, no co ty? Obudź się.
Kombinuj, dżinie. Myśl, myśl.
No myśl.
Już wiem. Nagniemy trochę regulamin, ale warto spróbować.
„Ja, Aladyn, zdrowy na ciele i umyśle,
oznajmiam, że moim drugim życzeniem jest być wybawionym od pewnej śmierci”.
Wpisałem wsteczną datę. Nie obrazisz się, co?
Dobra, to spadamy stąd, szybko!
No dalej, młody, oddychaj. Młody, proszę.
Dawaj. Obudź się! Obudź! Pobudka!
Młody, obudź się.
Proszę.
Mogłeś skierować strumień w drugą stronę, ale...
Jak się czujesz?
Dziękuję, dżinie.
Żaden problem, wiesz. Akurat pływałem w pobliżu.
Mówiłeś, że nic za darmo.
Że dżin nie ma przyjaciół.
Byłem zmuszony zużyć jedno twoje życzenie.
Nieważne, stary. Uratowałeś mi życie.
W sumie racja.
Choć, mówiąc szczerze, to była praca zespołowa.
Dziękuję.
Trzeba powstrzymać Dżafara.
To nie będzie takie proste.
Sułtan bezgranicznie mu ufa.
Omamił wszystkich.
Może nie wszystkich.
Słyszałem, jak książę Ali mówił doradcy,
że wróci tu z armią, by podbić Agrabah.
Co takiego?
Wygląda na to, że nocą opuścił miasto.
Dżasmino.
Sam słyszałeś, jak to mówił i widziałeś, jak odjeżdża?
Tak. Na własne uszy i oczy.
Jaki tym razem mamy problem?
Problem w tym, Dżafar,
że jeśli powiedziałeś prawdę, to czemu książę Ali wciąż tu jest?
Wasza Wysokość.
Książę Ali.
Co za niespodzianka.
Twój wezyr nie jest tym, za kogo się podaje.
To ja jestem oszustem?
Tato, Dżafar chciał zabić księcia Alego.
Dżafar, czy możesz mi to wyjaśnić?
Tak.
Mój panie,
wiesz, że jestem twym najbardziej lojalnym sługą.
Lojalnym...
Tak.
Książę Ali, przybyłeś do naszego miasta nieproszony,
a my przyjęliśmy cię z honorami.
Twoje intencje są jednak
nieszczere.
Jesteś zagrożeniem dla miasta. Zagrożeniem, które usunę.
- Tato, co ty mówisz? - Dość, Dżasmino!
Dżafar opowiedział mi co nieco o planach naszego księcia.
- Jego laska... - Chce sięgnąć po tron.
Hakim!
Tato?
Co się stało?
Zahipnotyzował cię, panie.
Nie wolno mu ufać.
Chce przejąć tron.
Dżafar, byłeś moim najbardziej zaufanym doradcą.
Hakim! Wrzucić go do lochu!
Władza jest niczym piasek. Pomyśl, co się stanie, gdy zawieje wiatr?
Ślubowałem wierność sułtanowi. Podobnie zresztą jak ty.
Prawo to prawo.
Książę Ali, przepraszam z całego serca.
Wasza Wysokość, jest coś, co chciałbym wyjaśnić.
Twoja uczciwość i honor nigdy więcej nie będą podawane w wątpliwość.
Równie szlachetny i uczciwy młodzieniec nigdy nie gościł w naszych progach.
Cóż...
Byłbym szczęśliwy, mogąc mówić ci „synu”.
Jeśli taka jest też i twoja wola, córko.
Więc zdobyłeś dziewczynę.
Przyznam, że miałem pewne wątpliwości, szczególnie po akcji z dżemami.
Ale ogarnąłeś się i wróciłeś do gry.
Fakt. Chyba wreszcie wiem, jak być księciem.
Nie to chciałem powiedzieć.
Miałeś rację! Ludzie widzą to, co chcą.
Aladyn to już przeszłość. Jestem książę Ali.
Widzę, że wszystko dokładnie sobie przemyślałeś.
Jeśli chodzi o moje ostatnie życzenie,
nie poradzę tu sobie bez ciebie.
Obiecałem cię uwolnić, ale słyszałeś sułtana.
Nie mogę tego zniszczyć.
Czyli nie powiesz Dżasminie prawdy?
Zawsze będziesz kłamał?
To nie kłamstwo. Ludzie się zmieniają.
Właśnie widzę.
No i? Czy to takie straszne?
Wszystko zmieniło się na lepsze.
Wolałbyś, żebym wrócił na ulicę?
Myślałem, że się ucieszysz.
A tobie zależało tylko na moim ostatnim życzeniu.
Młody, nie dbam o żadne głupie życzenie.
Martwię się o ciebie, o to, co się z tobą dzieje.
Wolisz okłamywać ukochaną, niż zrezygnować z tego wszystkiego.
Nic nie rozumiesz.
Tacy jak ja niczego nie zdobędą, jeśli nie będą udawać.
Wydaje mi się, że to ty nie rozumiesz.
Im więcej zyskujesz dzięki oszustwu, tym mniej w końcu będziesz miał.
Przez 10 tysięcy lat ani razu, nigdy, przenigdy
nie nazwałem swojego pana przyjacielem.
Łamałem dla ciebie zasady. Uratowałem ci życie.
I po co?
Zadajesz mi cios prosto w serce, młody. Prosto w serce.
Dżinie! Nie! Wracaj!
Lampa. Lampa.
Panie. Lampa.
Za kogo on się uważa? To ja jestem jego panem.
Wcale tak bardzo się nie zmieniłem, co, Abu?
Hej!
Odbiło ci? Czemu pocierasz akurat pod...
sklepieniem?
Szczur
I kundel
Dobrze mówią
Nigdy się nie zmienię
Nie będzie dla niej księciem
Podły łgarz
Żadne kłamstwo już Nie zmieni mnie
I choć w sercu mam Jej słodki śmiech
Prawdę chcę powiedzieć jej
Niech wie
Dżafar.
Trzeba było uciec z Agrabahu, kiedy jeszcze miałeś szansę.
Po co opuszczać miasto, które należy do mnie?
- To koniec, Dżafar. - Dla ciebie.
Zbyt długo już znosiłem twoją słabość i nieudolne rządy.
- Hakim. - Stary głupiec.
Dżinie!
Czas na pierwsze życzenie! Życzę sobie być sułtanem Agrabahu!
Co?
Tak jest, panie.
Nie.
Hakim!
Przysięgałeś wierność sułtanowi, więc masz być lojalny wobec mnie.
Znasz prawo, Hakim.
Nie.
Mój Panie!
Hakim.
Przygotuj armię do ataku na Szirabad.
- Szirabad! - Nie możesz...
Dość tego, księżniczko.
Zajmij się wreszcie tym, czym powinnaś.
Siedź cicho.
Straże, zabrać ją!
Powstrzymaj kota albo oboje tego pożałujecie.
Radża.
Radża!
Radża! Już dobrze.
- Ręce precz! - Tato.
Dżasmino.
Na księżniczkę przyjemniej patrzeć niż jej słuchać.
Dość tego, księżniczko.
Siedź cicho.
Słowo okrutne i zimne jak nóż
Na straży stoi pogardy
Prawa pisane na zwojach ze skór
Niech przejdą już do historii
Gdy świat
Ma za nic moje słowa
Jak mogłabym ja
Móc przekonać do nich świat
Dżasmino!
Nie będę milczeć
Nie mogę i nie będę
Niech mnie usłyszą wreszcie
To mój głos, ja nie będę milczeć
Koniec!
Niech się stanie
O nic was nie proszę
Bo wolność w sercu noszę
Nie chcę już i nie będę milczeć
Siejesz wiatr, to burzę zbierz
Nie rzucaj kłamstwa prosto w twarz
Połamałeś moje skrzydła
Lecz nie złamiesz mnie To ja
Dziś przed tobą stoję, patrz
Nie chcę milczeć
Nie będę się kłaniać Prawom i zwyczajom
Których moc rodzi się z pogardy
Koniec!
Nie będę!
Nie będę się dłużej prosić
O to, co mi się należy
To mój głos, ja nie mogę milczeć
Ja już nigdy nie będę milczeć
Koniec!
Hakim! Hakim!
Hakim!
Zabrać ją stąd!
Rozkaż im, Hakim.
Byłeś małym chłopcem, gdy twój ojciec zaczął służbę w pałacu.
Z czasem wyrosłeś na jednego z naszych najbardziej zaufanych dowódców.
Dowiodłeś, jak bardzo jesteś prawy i oddany.
Dziś musisz wybrać.
Służba to nie zawsze zaszczyt.
Największym wyzwaniem nie jest przeciwstawianie się wrogom,
lecz obrona tych, których darzymy czcią i szacunkiem.
Dżafar nie jest wart ani twojego uznania, ani poświęcenia.
Jedyne, czego pragnę, to potęga i chwała królestwa Agrabahu.
Nie. Chwały pożądasz dla siebie.
Za wszelką cenę. Nawet kosztem mojego ludu!
Hakim, twoi ludzie pójdą za tobą wszędzie.
To ty musisz zdecydować.
Pozwolisz Dżafarowi zniszczyć nasze ukochane królestwo
czy postąpisz jak należy
i staniesz w obronie mieszkańców Agrabahu?
Księżniczko.
Wybacz mi, Wasza Wysokość.
Hakim.
Straże, pojmać wezyra!
Lampa! Potrzyj lampę.
Dokonałeś więc wyboru.
Widać nawet majestat władzy nie otworzy ślepcom oczu.
Mogłem się domyślić.
Nie chciałeś skłonić się przed sułtanem, to ukorzysz się przed czarnoksiężnikiem.
Dżinie! Życzę sobie stać się najpotężniejszym czarnoksiężnikiem!
Stanie się, jak zechcesz, panie.
Będzie wesoło.
Hakim, miałem wobec ciebie poważne plany.
Ale teraz...
nie jesteś mi już potrzebny.
Swych ludzi weź ze sobą do lochu.
Ciebie też.
Książę Ali!
No proszę, książę Ali.
Ali!
A może raczej
Aladyn.
Od początku wszystkich okłamywał.
To oszust. Książę Ali nie istnieje.
Nigdy nie istniał. To zwykły złodziej i kłamca!
Przepraszam.
Jesteś niczym. Drobną przeszkodą, której dłużej nie będę tolerował.
Skażę cię na śmierć w męczarniach, posyłając na kres świata.
Nie!
Nie.
Nie!
Abu.
Abu!
Mógłbym was po prostu zabić.
Ale to nie byłaby wystarczająca zapłata za lata upokorzeń, których doznałem.
„Znaj swoje miejsce, Dżafar”. „Pamiętaj, do kogo mówisz, Dżafar”.
Dżafar.
Nie. Teraz będziesz cierpiał.
- Jak ja cierpiałem. - Tato?
Będę rządził twym królestwem.
Przestań.
Moje wojsko zmiażdży twoich sojuszników.
Proszę, opamiętaj się!
Ale przede wszystkim każę ci patrzeć,
jak biorę to, co kochasz najbardziej.
Nie. Proszę. Tato.
Poślubię twoją córkę.
Nie!
Nie.
Ona nigdy za ciebie nie wyjdzie.
Tato.
Zrobię, co chcesz!
Tylko przestań!
Przestań go dręczyć.
Tato, nic ci nie jest?
Dżasmino.
Abu!
Abu.
W porządku?
Zmywamy się stąd.
Nie.
Wasza Wysokość, sułtanie, czy zgodnie z głosem serca
bierzesz za żonę księżniczkę Dżasminę?
Tak.
Tak, biorę.
Księżniczko.
Księżniczko Dżasmino, czy bierzesz sułtana za męża?
Mów, kobieto!
Zgódź się.
Ja...
Tak?
Ja...
nigdy!
Lampa! Lampa!
Zatrzymać ją!
Dżasmino, nie!
Nie!
Zabierz im lampę, Iago!
- Dobrze się czujesz? - Tak.
Trzymaj się!
Lampa!
Abu!
Lampa!
Dywan, podrzuć mnie!
Abu!
Skacz!
Nie!
Jesteś nikim bez tych swoich sztuczek!
Nikim!
Lampa!
Dywan!
Dżasmino.
Ukarz ich. Ukarz ich.
Dżin powinien to widzieć.
Jak powiedział stary,
trzeba było uciekać, póki mieliście okazję.
Mówiłem, żebyś mierzył wysoko.
Mogłeś władać wszystkim.
Jednak znów ja mam lampę.
Ja mam władzę.
Lampa nie da ci tego, czego pragniesz najbardziej.
Próbowałem, nic z tego. Zobaczysz.
Tak myślisz? Jestem sułtanem!
Największym czarnoksiężnikiem, jakiego widział świat.
Stworzę imperium, które przejdzie do historii.
Mogę niszczyć miasta.
Unicestwić całe królestwa.
I mogę unicestwić ciebie.
Pewnie tak.
A kto cię zrobił sułtanem?
Czarnoksiężnikiem?
Zawsze znajdzie się ktoś, człowiek albo bóstwo,
- potężniejsze od ciebie. - Co robisz?
Dżin dał ci władzę i on może ci ją odebrać.
- Dżin służy mnie! - Na razie.
Ale nie posiądziesz jego mocy.
A przecież sam powiedziałeś,
że kto nie włada wszystkim,
nie włada w istocie niczym.
Zawsze będziesz drugi.
Drugi! Drugi!
Drugi?
Tylko drugi?
To on służy mnie!
Dopilnuję, żeby to słowo już nigdy nie padło z niczyich ust.
Dżinie!
Moim ostatnim życzeniem jest stać się najpotężniejszą istotą we wszechświecie.
Potężniejszą od ciebie!
Zawsze powtarzam, że diabeł tkwi w szczegółach.
Chcesz być najpotężniejszą istotą we wszechświecie? Się robi, szefie!
Najpotężniejszy we wszechświecie. Nareszcie.
Już nigdy nie będę drugi.
To dopiero jest moc!
Najpierw wypróbuję ją na tych głupcach z Szirabadu.
Coś ty mi zrobił?
Ja nic ci nie zrobiłem.
Coś ty zrobił?
To było twoje życzenie.
Dżin dysponuje nieziemską mocą...
Ale metraż ma tyci.
Bo widzisz, dżin, gdy nie ma pana, wraca do lampy.
Nie! Nie do lampy!
Nie zapomnę ci tego!
Wspomnisz moje słowa! Nie daruję ci tego, co mi zrobiłeś!
Żegnaj, Dżafar!
O nie! Idziesz ze mną!
Nie!
Tato.
- Tato. - Chodź.
Kilka tysięcy lat w Jaskini Cudów ostudzi twój zapał.
Poczekaj. Stój.
Jak ja ci się odwdzięczę?
Nie. Nie oczekuję wdzięczności.
Mam nadzieję, że przyjmiecie moje przeprosiny.
Przepraszam was oboje.
Zwłaszcza ciebie.
Zasługujesz na coś więcej.
Wszyscy popełniamy błędy.
Aladynie?
Obyś znalazła to, czego szukasz.
Trochę nam się sprułeś.
Zajmę się tobą.
Pięknie.
Nie. Co to za ponura mina?
Mam świetny pomysł.
Zostało ci jeszcze jedno życzenie.
Pomysł z księciem był dobry, tylko musimy go trochę zmodyfikować.
Powiedz mi, co sądzisz.
Aladyn – książę wojowników, szlachetne serce w krainie złodziei.
Dżasmino!
Fajnie?
Nie? Dobra, nie musisz nic mówić.
Oto czego ci trzeba.
Dekret regulujący prawa księżniczki Agrabahu.
O, proszę.
„Musi poślubić księcia”.
Ale powiedz słówko,
a ten punkt zniknie bez śladu.
Wtedy ty i księżniczka będziecie żyć długo i szczęśliwie.
Umiesz sprawić, by zniknęło prawo?
Jasne. Nie ma i nie było.
No dobra, ostatnie życzenie.
Niech będzie. Ostatnie życzenie.
Dżinie?
Jestem gotowy na wszystko.
Życzę sobie...
Po raz trzeci i już ostatni.
Życzę sobie zwrócić ci wolność.
Co?
Zaraz.
Czekaj, czy ja...?
Zaraz, chwila.
Każ mi coś zrobić.
Wyczaruj mi dżemy.
Sam se wyczaruj.
Kup sobie dżemy!
Dziękuję. Przyjacielu.
Nie. To ja dziękuję, dżinie.
Zawdzięczam ci wszystko.
To jakie masz plany?
Widzisz, jest taka jedna dama dworu,
z którą chętnie bym ruszył w podróż dookoła świata.
Jeśli mnie zechce.
O której ruszamy i chcę mieć dzieci.
Tak. Dwójeczkę.
Lian i Omara, trzy lata różnicy.
Będą nas wielbić i stale o coś pytać,
a ty będziesz ich zabawiał opowieścią i pieśnią.
...przystojny jak ja.
Będziemy mieć łódź.
Ogromną. Z kilkoma pokładami i masą wielkich żagli.
Myślałem o czymś mniejszym.
Doskonale.
Usiądź przy mnie, dziecko.
Przepraszam.
- Ale za co, tato? - Pozwól mi dokończyć.
Bałem się, że cię stracę, tak jak twoją matkę.
Przed oczyma miałem małą dziewczynkę, a nie kobietę, którą się stałaś.
Pokazałaś mi odwagę i siłę.
Dżasmino, to ty jesteś przyszłością Agrabahu.
I ty zostaniesz następnym sułtanem.
Dziękuję, tato.
Jako sułtan będziesz mogła zmienić prawo.
To bardzo dobry człowiek.
Gdzie on się podział?
Stój, złodzieju. To rozkaz twojego sułtana.
Sułtana?
To znaczy, że mam kłopoty?
Dlatego, że dałeś się złapać.
Koniec
No to weź zrób tak
Nie ma takich dwóch jak jeden ja
Tekst - Piotr Lenarczyk Adaptacja - Karolina Kremplewska